İlk bisiklet...

İnsanın çocukluğunda ki sahip oldukları ve olamadıkları çok önemlidir... Hiç bisikleti olmamışsa... İstediği ayakkabıyı alamamışsa yada bayramlığı olmamışsa... Dünyanın en güzel arabasına da binse o bisikletin eksikliğini telafi edemez ömür boyu... Biz böyle şeylerden mahrum büyüdük.. Ama sevgiye doyduk.. Şimdiki nesil ise herşeye sahip olabiliyolar ama sevgiye açlar... Bizim ananelerimiz dedelerimiz yanımızdaydı... Ama benim oğlum ise daha göremedi bile kimseyii...

Bisiklet Vedat abimizin... Peşawerde evlerine misafir olduğumuz ailenin oğlu..

Tabii benide babam oturtsa bisiklete gezdirse böyle bende çok keyifli mutlu olurum:)

Arada kendisinin sürmesinede müsade etti babası... Tabii bacaklar yetişmiyor ama...:)

Fena değiliz yinede... bu yaz alırız sanırım... az buçuk kendi sürebilir... Çok erken hevesleniyorum galiba ama...:)

Sağ sol kontrolude yaptık tabii..:)