Nerdeyse bir haftadır hasta kuzum... Boğazları şişmiş... Yüksek ateşi vardı nerdeyse her gece... Ne yaptıksa 38 den aşağı düşmedi ateşi...
Doktora götürdük ... Zaten alerjisi var doktorlara... Avaz avaz, zorla açtırdık ağzını, zorla bakabildi doktor... Kulaklarına, burunlarına da baktı... Kreşe göndermeyi düşündüğümüz için başka doktorlarında görmesi için randevu almıştık... Kuzumun hastalanacağı güne denk geldi hepsi... Saatlerce ağladı... "Anne eve gidiyook anne eve gidiyook..."
Eve gelipte uykuya dalınca çok etkisinde kalmış olmalı ki elleri titreye titreye sayıklıyodu... "Bana dokunma... Yapmaaa... İstemiyoooom...."
Neredeyse her gece sayıkladı böyle... "Anne yapmaaaa... Baba gitmeee... Kızmaa...
Acıyoooo...."
Akşamları erkenden düştü uykuya... Bittisiz (biberon) yatmayan kuzum unuttu herşeyii... Uyumadığında halsiz halsiz sızıp kalıyodu bi köşede... İlaç içirmek ayrı bi zulüm oldu kuzuma... Zaten kendine gücü yoktu kalanınıda biz kullandık ilaç içirebilmek için... Şimdi es kaza adı geçse ilacın hemen gözler sulanıyo ağlamaklı ağlamaklı 'anne ilaç istemiyoooom" diyo... Gece tuvalete kalktığında uyur uyanık sayıkladığı şeyde bu "ilaç verme anne"... Her öksürik krizinden sonra "anne ben hasta olmuyooom bana ilaç verme".... Gözyaşları zaten hazırlar dökülüveriyorlar hemen kenardan... Beraber ağladık çoğu zaman ilaç içirdikten sonra.. Kıyamadım kuzumun haline... Dünden beri şükür ateşimiz yok... Bugünde ilk defa kendi çorba istedi içti bi kase... Düzeliyoruz İnşallah... Allahım sen daha büyük acılarını gösterme... Bu kadarına bile dayanamazken ben daha nice devasız hastalıkla uğraşanları düşünüyorum... Yüreği yanan anneleri... Allahım sen şifa ver hepsine... Ne anneleri ne çocukları gözüyaşlı boynu bükük bırakma...:(
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder