Kreş zamanıı....

 Sabah kalkmış tıkalı burnuyla nefes alamayınca "anne olmuyoo buynum bozuldu"...Daha sonra tekrar uyanınca "anne çalışıyooo"...

Ayagindaki pijaması sıkışınca "anne tomik oldu tomiik"..

Kreşe gidiyoruz bir haftadır.Baya kreş anımızda birikti hemen...Gece saat beşte tuvaletini yaparken "anne bir abla vardı ca ca ca yapıyodu" parmak önde sallanıyo bu arada...Bu ablada muhtemelen kreş öğretmeni..Rusça konuştuğu için anlamıyo kuzucuk tabii...

Okulun nasıl gittiğini soran herkese "ben kucakta çooook ağladım..Hep ağladım"... Alışmaya başladı galiba yavaş yavaş... Bugün hiç ağlamamış... Beraber dönerken arabada "anne beeeen soooona biyazdan okula gelcem".... Hep gitmiycem diyodu... Aslında alışmayacağını düşünerek kreşten almaya karar vermiştim... Babamız ısrarla gönderiyodu... Nasılsa alışacak diye... Önceden kesinlikle kendisi karışamazdı çocukların arasına... Ya benide götürür yada kenardan izlerdi... Geçenlerde Betül ablası ile iclal bunu çağırmadılar ama arkalarından bende geliyiim diye gitti... Kutan abisi ile Leyla da oynarlarken ikisinin arasına geçti oturdu bende oyniyiim diye...Galiba devam etsek iyi olcak diye düşündük.. Her ne kadar sabah kreşe bırakırken "seeeeen dışarda bekle beeen içeyde çook ağlıycam" diye vicdanımı sızlatsa...