Çabuk büyüyo gibi gelsede kolay büyümüyo aslında çocuklar... Çok güzel bir bebek olarak doğdu Bilal aslında.. 3.400 kilosu, 52 cm boyu... Hani bütün anneler der ya dünyanın en güzel bebeği sanki benim bebeğim... O kadar güzel gelmişti... Hastaneden geldikten sonra ertesi gün doktora giderken eşime "sanki artık hiç güzel bebek yok" demiştim. En güzeli bizim ki...
19 eylül... İlk 10 gün sütüm yetmemiş aslında.. Ama biz anlamamışız.. Emzirmek zaten problem oldu.. Azıcık tembeldi de oğlumuz..:) Ağlamasını dinleyen bi doktor bu cocuk açlıktan ağlıyo deyince ancak aklımıza geldi.. Aç kaldığı için sarılığıda nerdeyse bir aya yakın sürdü... 10 gün sonra o güzel çocuk bu hale geldii... Hatırladikça üzülüyorum hala... Annemler beni teselli ediyorlardı 'her çocukta olur böyle şeyler' diye.. Ama şimdi kendiside söylüyo ki korkmuş ...
24 eylül... Zayıflığına rağmen cin gibiydi yinede... Gözler fıldır fıldır ...
4 ekim... Bi o kadar da masuum...
5 ekim.. Baktıkça içimi sızlatan resimlerden birisi... Nasilda perişanmış yavrum..
1. aydan sonra...
9 kasım... Az buçuk ele geliyo artık... Mahmur bakışlı yorgun savaşçı oğlum..
2. aydan sonra..
4 aralık... Kollar açık yine.. Gel bana kucak kucak...
3. aydan sonra...
18 aralık... Artık uzerine giydikleri yakışıyo... Toparladı hayli.. İnsanlar "ah yavrum, ne bu halin" demiyorlar...
4. aydan sonra...
30 ocak... Etrafımızdaki herşey oyuncak... Annesinin zayıf ve çelimsiz çocuk kompleksi yok artık..
5.aydan sonra...
12 şubat.. Geçen arkadaşlardan birisiyle beraber giderken "Maşallah tosun gibi olmuş" deyince eline şeker verilmiş çocuklar gibi sevindim...:) Artık benim oğlumada tosun gibi diyolar diye...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder